Na acht jaar volle focus op zijn band Mooneye treedt Michiel Libberecht voor het eerst naar buiten onder zijn eigen naam, en dat in zijn moedertaal: het West-Vlaams. Gewapend met zijn akoestische gitaar en geïnspireerd door zijn helden Townes Van Zandt, Adrianne Lenker, Jeff Tweedy en Bonnie ‘Prince’ Billy, zoekt hij naar eerlijke, pure songs.

Het melancholische karakter van de muziek weerklinkt in zowel de stem als in de teksten, maar ook humor en zelfrelativering zijn nooit veraf. Er is de liefde voor taal en melodie, maar ook de eeuwige onrust om weer eens een lied te schrijven in de hoop iets dichter bij zichzelf en/of de waarheid te komen.

Lowie Clapéron (beeld)